ترکیه و اسرائیل در مسیر برخورد؛ آیا محور مقاومت گسترده‌تر می‌شود؟

✍محمد رامندی

این روزها تنش بین آنکارا و تل‌آویو از حرف و حدیث‌های دیپلماتیک فراتر رفته و به یک رویارویی تمام‌عیار لفظی تبدیل شده. اسرائیل اردوغان را به اقدامات خصمانه متهم کرده، و ترکیه هم بدون معطلی پاسخ داده که مشکل اصلی، سیاست‌های افراطی نتانیاهو در منطقه است. قضیه دیگر فقط یک دعوای سیاسی معمولی نیست؛ انگار دو طرف دارند خودشان را برای یک درگیری بزرگ‌تر آماده می‌کنند.

بسیاری از کارشناسان معتقدند که این اختلافات به زودی به مرحله نظامی هم کشیده خواهد شد. با توجه به رقابت‌های دو کشور در مدیترانه شرقی و حضور نظامی‌شان در نقاط حساس، به نظر می‌رسد که تقابل، دیگر یک گزینه نیست، بلکه یک پیش‌بینی قابل‌لمس است.

نکته جالب اما تغییر مسیر ترکیه است. تحت فشار اسرائیل و غرب، آنکارا کمک‌کم دارد به این نتیجه می‌رسد که تنها راه مقابله با سیاست‌های توسعه‌طلبانه نتانیاهو، نزدیک‌تر شدن به محور مقاومت است. این یعنی ترکیه ممکن است در آینده‌ای نه‌چندان دور، در کنار ایران و دیگر بازیگران جبهه مقاومت قرار بگیرد – چیزی که تا چند سال پیش دور از ذهن بود.

و این دقیقاً همان نقطه‌ای است که سرنوشت ایران و ترکیه را به هم گره می‌زند. هر دو کشور در مسائل کلیدی مثل مدیترانه شرقی و حتی منطقه سومالی‌لند منافع مشترکی دارند. این هم‌سویی می‌تواند یک فرصت تاریخی برای جهان اسلام باشد تا در نظم نوین جهانی، نه به عنوان تماشاگر، بلکه به عنوان یکی از ستون‌های اصلی قدرت ایفای نقش کند.

از سوی دیگر، جنگ‌های اخیر در غزه خیلی از معادلات ذهنی را در سطح جهانی تغییر داده. افکار عمومی – حتی در خود ترکیه – اسرائیل را یک تهدید جدی می‌بیند و همدلی با فلسطین و ایران روزبه‌روز بیشتر می‌شود. این فضا، بستر مناسبی برای شکل‌گیری یک اجماع گسترده در میان ملت‌های منطقه است.

واقعیت این است که امروز، پنجره‌ای طلایی پیش روی امت اسلامی باز شده. اگر ایران و ترکیه بتوانند اختلافات گذشته را کنار بگذارند و در یک جبهه متحد عمل کنند، نه‌تنها می‌توانند در برابر زیاده‌خواهی‌های اسرائیل بایستند، بلکه در ساختار قدرت آینده جهان هم حرفی برای گفتن خواهند داشت. شاید این همان فرصتی باشد که سال‌ها منتظرش بودیم.