پرسپولیس؛ فشنگ‌های زیاد و ماشه‌ای که باید درست چکانده شود

به گزارش پایگاه خبری خبرشهر، پرسپولیس در حالی با سه گل از سد ملوان بندر انزلی گذشت که بررسی فنی این مسابقه نشان می‌دهد سرخپوشان از نظر هجومی کمبودی ندارند، اما برای تبدیل شدن به تیمی که در بازی‌های بزرگ نیز بتواند نتیجه بگیرد، باید کنترل ریتم مسابقه و جنگندگی در میانه میدان را ارتقا دهد.پرسپولیس با پیروزی ۳ بر صفر مقابل ملوان، یکی از بردهای پرگل خود را به ثبت رساند؛ بردی که علاوه بر سه امتیاز، از نظر روحی نیز می‌تواند برای تیمی که به دنبال قرار گرفتن در جمع مدعیان است، اهمیت زیادی داشته باشد. سه گل در یک مسابقه نشان می‌دهد که تیم از نظر ظرفیت هجومی شرایط مناسبی دارد، اما برای ارزیابی دقیق‌تر عملکرد یک تیم مدعی، نمی‌توان تنها به عدد روی تابلوی نتایج نگاه کرد.

پرسپولیس مقابل ملوان نشان داد که همچنان از نظر کیفیت بازیکنان هجومی، توانایی ایجاد خطر و استفاده از فضاهای ایجادشده را دارد. با این حال، یک مسئله مهم همچنان قابل بررسی است؛ اینکه آیا سرخپوشان می‌توانند همین کیفیت را در مسابقاتی که حریف اجازه بازی راحت را به آنها نمی‌دهد و جنگ میانه میدان شدیدتر است، به همان اندازه به نتیجه تبدیل کنند؟ پاسخ به این سؤال می‌تواند یکی از کلیدهای موفقیت پرسپولیس در بازی‌های بزرگ فصل باشد.

قدرت آتش پرسپولیس قابل انکار نیست

پرسپولیس از نظر مهره و ابزار هجومی تیمی است که می‌تواند برای خطوط دفاعی حریفان خطرناک باشد. بازیکنان این تیم زمانی که فضای لازم را در اختیار داشته باشند، قابلیت تغییر شرایط مسابقه را دارند. سرعت انتقال از دفاع به حمله، حضور بازیکنان در فاز دوم حمله و توانایی استفاده از اشتباهات حریف، از جمله ویژگی‌هایی است که می‌تواند پرسپولیس را به تیمی خطرناک در یک‌سوم هجومی تبدیل کند. یکی از مهمترین ویژگی‌های سرخپوشان نیز توانایی آنها در حمله پس از بازپس‌گیری توپ است. اگر پرسپولیس بتواند در منطقه میانی یا مناطق بالاتر زمین توپ را از حریف پس بگیرد، چند ثانیه ابتدایی بعد از توپ‌گیری می‌تواند برای این تیم بسیار ارزشمند باشد.

در چنین شرایطی، کانترپرس (بازیابی فوری مالکیت پس از لو دادن توپ) پرسپولیس می‌تواند به یک سلاح مهم تبدیل شود؛ توپ‌گیری سریع، پاس رو به جلو و رساندن توپ به بازیکنان هجومی پیش از آنکه حریف فرصت سازماندهی دوباره پیدا کند، اما همین نقطه قوت، یک روی دیگر نیز دارد. فوتبال فقط سرعت نیست؛ تشخیص زمان سرعت نیز اهمیت دارد، یک تیم بزرگ نباید همیشه با بیشترین سرعت ممکن بازی کند. سرعت زمانی ارزشمند است که در زمان درست به کار گرفته شود.

پرسپولیس اگر بعد از هر توپ‌گیری بلافاصله به دنبال حمله مستقیم باشد، ممکن است در بعضی مسابقات از مزیت انتقال مثبت خود استفاده کند، اما در بازی‌های بزرگ با یک مشکل مواجه خواهد شد چون حریفان قدرتمند معمولاً بعد از از دست دادن توپ، فضای لازم برای انتقال سریع را در اختیار پرسپولیس قرار نمی‌دهند.در چنین شرایطی، تیم باید بتواند بازی را برای چند ثانیه کنترل کند، توپ را به گردش درآورد، حریف را جابه‌جا کند و سپس در لحظه مناسب سرعت حمله را افزایش دهد.این همان چیزی است که می‌توان از آن به عنوان «کنترل قبل از انفجار» یاد کرد.

پرسپولیسِ تحت‌هدایت مهدی تارتار انفجار هجومی را بلد است؛ مسئله اما این است که باید زمان انفجار را بهتر انتخاب کند.

نقطه کلیدی؛ میانه میدان

اگر بخواهیم یک منطقه از زمین را به عنوان مهمترین بخش قابل ارتقای پرسپولیس معرفی کنیم، بدون تردید باید به میانه میدان اشاره کرد. منظور از جنگندگی در مرکز زمین البته فقط برخورد فیزیکی، تکل زدن یا دوئل مستقیم نیست. هافبک‌ها باید بتوانند توپ دوم را جمع کنند، مسیر پاس حریف را ببندند، پشت بازیکنان هجومی را پوشش دهند، بعد از توپ‌گیری اولین پاس را با کیفیت بدهند و در زمان از دست رفتن توپ، بلافاصله ساختار دفاعی را حفظ کنند. این جزئیات در بازی با تیم‌هایی که کیفیت بیشتری دارند، اهمیت دوچندان پیدا می‌کند. در مسابقات بزرگ، ممکن است یک تیم در ۲۰ دقیقه اول مالکیت بیشتری داشته باشد، اما اگر نتواند توپ‌های دوم را جمع کند یا در نبردهای مرکزی شکست بخورد، به تدریج کنترل مسابقه را از دست خواهد داد. سرخپوشان تهرانی برای اینکه در چنین مسابقاتی برتری خود را حفظ کنند، باید بتوانند در مرکز زمین هم «بجنگند» و هم «بازی کنند».

این دو موضوع در فوتبال مدرن از یکدیگر جدا نیستند.

فشنگ‌های زیاد، ماشه‌ای که باید دقیق‌تر چکانده شود

اگر بخواهیم وضعیت فعلی پرسپولیس را با یک تصویر ساده توصیف کنیم، می‌توان گفت سرخپوشان از نظر فشنگ کمبودی ندارند. ابزار هجومی وجود دارد. سرعت وجود دارد. بازیکنانی برای انتقال سریع وجود دارند. کانترپرس می‌تواند یک سلاح مهم باشد و کیفیت فردی نیز می‌تواند در بسیاری از مسابقات گره‌گشا شود، اما برای گل زدن در بازی‌های بزرگ، داشتن فشنگ کافی نیست؛ باید ماشه را نیز در زمان درست چکاند. این «ماشه» در فوتبال به معنای تصمیم درست است؛ اینکه چه زمانی حمله کنیم، چه زمانی توپ را حفظ کنیم، چه زمانی فشار بیاوریم و چه زمانی بازی را آرام کنیم.پرسپولیس برای ادامه فصل باید در همین جزئیات پیشرفت کند. برد ۳ بر صفر مقابل ملوان نشان داد که قدرت آتش سرخپوشان همچنان بالاست، اما بازی‌های بزرگ معیار متفاوتی دارند. در آن مسابقات، حریف فضا و زمان کمتری در اختیار پرسپولیس قرار می‌دهد و جنگ میانه میدان می‌تواند سرنوشت بازی را تعیین کند. به همین دلیل، شاید مهمترین مأموریت فنی پرسپولیس در ادامه فصل، نه اضافه کردن یک سلاح هجومی دیگر، بلکه تقویت مرکز زمین و افزایش توانایی کنترل ریتم مسابقه باشد.

اگر این اتفاق رخ دهد، آن‌وقت پرسپولیس فقط تیمی نخواهد بود که می‌تواند سه گل به ملوان بزند؛ بلکه تیمی خواهد بود که مقابل مدعیان نیز می‌تواند بازی را به ریتم مدنظر خود ببرد، فشار حریف را تحمل کند، در لحظه مناسب توپ را پس بگیرد و سپس ماشه را بچکاند. در نهایت، برای پرسپولیس مسئله کمبود فشنگ نیست؛ مسئله این است که در بازی‌های بزرگ، شلیک باید دقیق، حساب‌شده و در بهترین زمان انجام شود.